Bu Hikaye yanliz normal Okula giden Ögrenciler icin gedil, tüm isteksiz Okula giden Ögrencilere cesaret versin. Cekinmeden hangi Okula gittiklerini söylesinler. Cünkü normal Okula gidenler de egitime muhtac iyi Cocoklardir. Bu Ögrenciler yanlizca Egitim Hayatlarinda az biraz uzun Yolu secmek zorunda kalalandir. Okulun baslangic caglarinda her Sabah: „Aman Allahim, gene mi Okul” diye söylenip Güne baslamak gayet normaldir. Nenden? Cünkü hemen hemen hepimiz o evreyi isteksiz bir sekilde, Okula gitmeyi yasadik. Egitimin anlamini ve önemini artik her seye cok gec kalindigini düsüniyorsun, ve üstelik birde göcmen ailesi Cocugusun. Artik gelecegini ve önünü göremeyip, cikmaz bir Yola giriyorsun. Fakat bu zor durumlardan cikis herzaman mümkündür. Önemli olan Cesaret ve kendine sans vermen. Bir seyleri degistirmek ve gelecegini kendi ellerine almak icin. Bunu nerden mi biliyorsun? Cünku ben bunu bire bir yasadim! Benim Ailem Türkiye kökenli, Dedem 50 sene önce isci olarak Almanyaya gelmisti. Ben ve iki Kardesim Almanyada dogduk. Bizim Ülkemiz Almanya, ama geldigimiz ve yasadigimiz Topraklari yani Anadoluyu derin bir sevgi ile Kalbimde hissediyorum. 26 sendir kücük ve güzel bir Franken Sehrinde iyi ve saygin isim yapmis Steakhaus isletiyoruz. Almanyada Anne ve Babalarin basarili is hayatlari Cocuklarin Egitimlerini ve Geleceklerini cok yakindan etkiliyor. Ona ragmen ben Hauptschuleye gittim. Benim ilkokul hic ilgimi cekmedigi icin, Derslere ilgim azdi. Bana kala kala Hauptschule kaldi. Türk kökenli oldugum icin benden öyle kimsenin büyük bir beklentisi yoktu. Kafamanda herseye yer vardi, bir okul egtimine yer yoktu. Önümü göremiyordum hic bir hedefim ve amacim yoktu. Bir gün Okulun bitecegini kendi ayaklarimin üzerinde durmam icin bir Meslek ögrenmem gerektinin bilincinde degildim. Tabiki Annem ve Babamin amac ve istekleri beni Hayata en iyi sekilde hazirlamakti. Ama 14 yasinda kim Anne ve Babasinin düsüncelerini ciddiye aliyordu ki! O zamanlar kendi yasitlarimdan daha caliskandim. Anne ve Babama yardim ederek harcligimi cikariyordum. Ben zanediyordumki hayat hep böye devam edecek. Gercek hayatla 8 inci Sinifda gec olmadan tanisdim. Notlarim o kadar kötü ve zayifdiki Sinifi nasil gectigime ben bile inanamiyordum. Bir cok Sinif arkadaslariminda durumlari benden farksizdi. Malesef Okulda hicbir Ögretmen bizler gibi Ögrencilere desteklerini ve yardimlarini sunup el uzatmaktan acizdiler.

Coktan beri beni terk etmis olan azimimi ve istegimi tekrar yaninda güclü bir sekilde hissettim. Sanki biri Kapimi caldi ve dediki: „Uyan ve kendine gel, hicbirsey icin gec olmadan Hayat ve Basari seni bekliyor, uyan artik”, en azindan bana öyle geldi.

Benim Kapimi calan sesin bana anlatmak istedigi özetle Annem ve Babanin kendi cabalari ile bir cok zorluklari asip hem Ailesini hem de is hayatlarini basarili bir sekilde yürütmeleri idi. Ablamin bir cok zorluklara ragmen Ünüversite okumak icin Abituru bitirmesi bende bir dönüm Noktasi oldu. O an düsündüm ki bende basarabilirim. Bir göcmen Cocogu olarak Abituru ve Üniversiteyi basarabilirim. Annem ve Babamla her türlü konu hakkinda cekinmeden konusabiliyorduk. Fikrimi söyledigimde onlarda bana tam destek oldular. Maddi ve Manavi her türlü destegi sundular. Cok büyük olgunlikla beni sevgiyle kucakliyarak Fikrimin ve geleceyimin Pilanlarinin dogru oldunu, bunu yapmam gerektigini, büyük bir sevincle bana söylediler. Farkindayim, benimle Gurur duyuyorlardi. Ailece benim gelecegim hakinda kisa bir Pilan yaptik. Gecte olsa egtimile ilgil Pilanimi Okulda Ögretmenlerim bizlere dolayli ve direk uyari seklinde konusabilselerdi benim icin daha iyi olurdu. Bu hayati önem arz eden konulari Ögretmenlerimizin bizlerle paylasmamalari ve her hangi bir fikir vermemeleri beni cok derinden üzdü. Okul Yönetimi ve Ögretmenler Ögrencileri yerinde ve zamaninda Ögrencilerin gelecekleri ile ilgil hayati önem tasiyan öneri ve fikirlerini bizlerle paylasa-bilirdiler. Biz Ögrencilerde neyin dogru neyin yanlis olduguna zaman kayibi olamdan karar verebilirdik. Su an ben Würzburgdaki Üniversitede Ögretmenlik okuyorum, ve bos zamanlarimda Restauranda Anneme ve Babama yardimci oluyorum. Gelecek sene Devlet Sinavlarini verip, Almaca ve Tarih Örgetmeni olarak görevime basliyacam. Kücük ve önem arzetmeyen bir Türk Kizindan kendi ayaklari üzerinde durabilen basarili bir Ögretmenlige. Her Insan yasayarak kendi Tecrübelerinden olumlu faydalanmali. Ben tüm Ögrencilere karamsarligi degil, Cesareti ve Kararliligi tavsiye ederim. Cekinmeden diyibilmelisiniz bana biraz fazla Zaman lazim dogru youlu bulabilmem icin, ama yardim alarak basarabilirsiniz. Göcmen kökenli biri olarak sunu söyliyebilirim: „Hic bir sey yapmak istediginiz amaca ulasmaniza engel teskil edemez.” Gelecekte Alman Örgencilere Ana dillerini ögretmek benim icin bir gururdur. Bu benim size anlattigim benim gercek Hedefimdir!

Iki farkli kültür arasinda yasayip – farkliliklari positife cevirmek benim icin bir onurdur.

Kendinize güvenin, yardima ihtiyac olanlara, Dini, Dili, Rengi, Irki ne olursa olsun ayrim yapmadan elinizi uzatmaktan cekinmeyin! Bilmediginiz konular hakinda Ev halki yetersiz kaldigina cekinmeden, yilmadan bilen birine, yada Ögretmeninize sorup ögrenin. Böyle bir Ögretmen olmayi hep Hayal etmistim. Hayalimdaki Ögretmen olacagima inaniyorum! Iste tamda bu benim istegim dogrultusunda ki Insan olma Hedefim!

Artikel:             Yade Tokgöz

Mail-Adresse: 24yade [at] gmail [dot] com